Is de berenklauw eetbaar?

Mensen, die zich één met de natuur voelen, zullen u proberen duidelijk te maken dat ook de berenklauw een plek verdient in onze nationale keuken. Deze website zal zeker niet een actie starten om de directie van Albert Heyn te dwingen om de berenklauw in de schappen van de groenteafdeling te laten opnemen. Toch dwingt de objectiviteit ons om eens naar de potentiële kwaliteiten van de gewone berenklauw (Heracleum sphondylium) te kijken.
De gewone berenklauw is een plant die ondertussen veel langs akkers, dijken, spoorwegemplacementen, bruggen, sluizen en bermen te vinden is. Ook langs bosranden voelt deze wilde ‘groente’ zich prima thuis. De plant komt in heel europa voor en wordt maximaal zo’n 100 tot 150 cm hoog. Dit gegeven is belangrijk, want de reuzenberenklauw kan wel 4 tot 6 meter hoog worden en is bijzonder giftig bij aanraking. Contact met het sap van de reuzenberenklauw kan vreselijke brandwonden veroorzaken, blijvende littekens achterlaten en een blijvende overgevoeligheid voor licht. Alle soorten berenklauw bevatten een etherische olie die huidirritaties kan veroorzaken.

De verse jonge blaadjes van de gewone berenklauw hebben een bijzondere smaak die door liefhebbers wisselend omschreven wordt als een (vreemde) combinatie van komkommer, kokos en mandarijn.

De jonge blaadjes van de gewone berenklauw kunnen soms al halverwege maart worden geoogst. De blaadjes vallen op door de sterke groef in de bladsteel. In dit stadium hoef je niet bang te zijn voor de giftigheid van de berenklauw, zelfs als je per ongeluk blaadjes van de reuzenberenklauw oogst.

De wortel van de berenklauw is, volgens de overlevering, gekookt eetbaar. Wel is het verzamelen van de wortels een riskante zaak. Wortels zijn immers veel lastiger te herkennen en elk jaar vallen er in Europa slachtoffers door het eten van wortels van op berenklauwen lijkende, maar veel giftiger plantensoorten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten